Als ik terugblik op mijn leven heb ik altijd geleefd in een overlevingsmodus en me onveilig gevoeld. Overlevingsmechanismes hielden me op de been. In mijn 20-er jaren kreeg ik met ups en downs allerlei klachten en zocht regelmatig hulp. Ik kwam echter nooit écht tot de kern.

In juni 2018 kreeg ik een fietsongeluk en liep hersenletsel op. Mijn kaartenhuis stortte in, ik verdroeg amper prikkels en lag veel op bed. Ik voelde geen fundament. Na 2 jaar moeizaam revalideren werden klachten alleen maar erger, want mijn onderliggend onveilige overlevingsmodus in stand bleef. Zo wilde ik niet meer leven. Ik had verantwoordelijkheid te nemen voor mijn eigen levensomstandigheden. Al mijn onverwerkt trauma, spanning, angsten, patronen, overtuigingen, beschermingsmechanismen, etc, lag diep opgeslagen in het weefsel van mijn lijf. Ik had dit aan te kijken en doorvoelen. Ik ging de diepte in naar binnen. Mijn reis naar herstel en een liefdevol fundament begon. Een enorme toestand en uiteindelijk bevrijding.  

Nog steeds is dit proces van herstel en heling gaande. Ik leer opnieuw en anders leven en ontdek elke dag nog nieuwe lagen. Het is een levensdans. Stapje voor stapje vind ik mijn hernieuwde weg in het leven en de maatschappij. Steeds meer passend en kloppend bij wie ik in essentie ben.